Liver Wellness

Ostropest plamisty to wysoka, kolczasta roślina pochodząca z basenu Morza Śródziemnego i Bałkanów. Jego nasiona zawierają kompleks flawonolignanów, zbiorczo nazywany sylimaryną — przede wszystkim sylibinę A i B, izosylibinę, sylikrystynę i sylidianinę. Sylimaryna jest najlepiej przebadanym spośród wszystkich ekstraktów ziołowych związanych z wątrobą, a poświęcona jej literatura obejmuje ponad pół wieku.

W Bułgarii ostropest rośnie dziko na suchych, słonecznych stokach — od pogórza Rodopów po góry Strandża. Pozyskujemy go od spółdzielni, które ręcznie zbierają koszyczki z nasionami późnym latem, gdy zawartość sylimaryny jest największa.

Nasza dawka 400 mg na porcję mieści się w górnej granicy tego, co zwykle stosuje się w europejskich suplementach — to efekt decyzji, by uczynić Silybum marianum fundamentem tej formuły.

Mniszek lekarski to jedna z najpowszechniej rozprzestrzenionych roślin na Ziemi, ale w Bułgarii ma szczególne znaczenie — jest podstawą ludowej medycyny zielarskiej co najmniej od średniowiecza i pojawia się w jednych z najstarszych bułgarskich tekstów zielarskich. Wykorzystuje się zarówno korzeń, jak i liście; my sięgamy po tradycję całej rośliny.

Mniszek zawiera laktony seskwiterpenowe (związki goryczowe), inulinę (błonnik prebiotyczny), potas, polifenole i triterpeny. Zasada goryczowa leży u podstaw jego tradycyjnego stosowania jako toniku trawiennego i wątrobowego w europejskim zielarstwie.

Łopian to wysoka roślina dwuletnia, znana przede wszystkim z rzepów, które jesienią czepiają się ubrań i sierści zwierząt — to one zainspirowały wynalezienie zapięcia na rzep. To jednak korzeń jest tym, co europejscy zielarze wykorzystują od stuleci, tradycyjnie jako „oczyszczacz krwi” i gorycz trawienną.

Korzeń łopianu zawiera inulinę (do 50% suchej masy), polifenole (kwas chlorogenowy, kwas kawowy), związek goryczowy arktiopikrynę oraz lignany. W Bułgarii bywa nazywany „репей” i zbiera się go od późnej jesieni do wczesnej wiosny, zanim roślina zakwitnie.

Liść karczocha — a nie jadalny koszyczek kwiatowy, który większość zna z kuchni — jest wykorzystywany w europejskim zielarstwie na wątrobę i trawienie już od czasów starożytnej Grecji i Rzymu. Rzymianie uważali go zarówno za przysmak, jak i za roślinę leczniczą; zastosowanie lecznicze rozpowszechniło się w całej śródziemnomorskiej Europie.

Liście zawierają kwasy kawoilochinowe (kwas chlorogenowy, cynarynę), flawonoidy (glikozydy luteoliny) oraz laktony seskwiterpenowe. Cynaryna to najlepiej przebadany składnik i stanowi podstawę standaryzacji większości współczesnych ekstraktów z liści karczocha.