Gut & Digestion Balance

Senna alexandrina to niewielki, odporny na suszę krzew pochodzący z Egiptu, Sudanu i Półwyspu Arabskiego. Roślina jest stosowana w medycynie arabskiej co najmniej od IX wieku n.e., a do europejskiego zielarstwa trafiła dzięki arabskim tekstom medycznym w średniowieczu — pierwotny senes aleksandryjski wziął swą nazwę od egipskiego miasta portowego, przez które sprowadzano go do Europy. Dziś największym producentem komercyjnym są Indie.

Liście zawierają klasę związków zwanych sennozydami — konkretnie sennozydy A i B, będące glikozydami diantronowymi. Współczesna fitochemia szczegółowo scharakteryzowała te związki; ta sama rodzina związków występuje w kilku tradycyjnych roślinach z tej kategorii. Stosujemy 500 mg na porcję, co mieści się w górnej granicy standardowych europejskich dawek suplementacyjnych.

Cascara sagrada — dosłownie „święta kora” po hiszpańsku — pochodzi z niewielkiego drzewa rosnącego na północno-zachodnim Pacyfiku Ameryki Północnej. Kory używały rdzenne plemiona dzisiejszego Oregonu, Waszyngtonu i Kolumbii Brytyjskiej na długo przed kontaktem z Europejczykami, a do zachodniego zielarstwa trafiła w latach 70. XIX wieku za sprawą dra Johna Bundy'ego ze szkoły medycyny eklektycznej. Na początku XX wieku była jednym z najczęściej stosowanych surowców zielarskich w europejskich aptekach.

Kora zawiera kaskarozydy — grupę glikozydów antranoidowych (kaskarozydy A, B, C i D), spokrewnionych strukturalnie z sennozydami z liścia senesu, lecz od nich odmiennych. Współczesne ekstrakty z cascary są przed użyciem sezonowane przez co najmniej rok, ponieważ świeżo zebrana kora jest zbyt drażniąca do bezpośredniego użycia — to wyznacznik jakości, którego się trzymamy.

Lactobacillus acidophilus to bakteria Gram-dodatnia i jeden z najdokładniej przebadanych gatunków probiotycznych we współczesnej mikrobiologii. Gatunek ten po raz pierwszy wyizolowano i opisano na początku XX wieku. Jest też dobrze znanym mieszkańcem ludzkiego przewodu pokarmowego i występuje naturalnie w fermentowanych produktach mlecznych, w tym w niektórych tradycyjnych jogurtach i kefirach.

Uwaga: Bułgaria słynie ze związku z pokrewnym, lecz odrębnym gatunkiem — Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus, bakterią odpowiedzialną za tradycyjny bułgarski jogurt. Lactobacillus acidophilus to inny gatunek; wspominamy o tym wyłącznie, aby uniknąć nieporozumień.

Plantago ovata to niewielka roślina jednoroczna pochodząca z subkontynentu indyjskiego i części Bliskiego Wschodu. Jest stosowana w medycynie ajurwedyjskiej od ponad dwóch tysięcy lat, a łuska nasienna — część wykorzystywana w suplementach — należy do najbardziej skoncentrowanych naturalnych źródeł błonnika rozpuszczalnego. Indie pozostają największym producentem na świecie, przy czym większość upraw komercyjnych prowadzi się w stanie Gudźarat.

Łuska składa się przede wszystkim z arabinoksylanu — rozpuszczalnego polisacharydu, który w kontakcie z wodą gwałtownie pęcznieje: jeden gram łuski babki płesznik potrafi wchłonąć wielokrotność swojej masy w wodzie i utworzyć miękką, żelową masę. Ta właściwość fizyczna leży u podstaw jej tradycyjnego zastosowania.

Siemię lniane jest częścią ludzkiej kultury żywieniowej od neolitu — znaleziska archeologiczne ze stanowisk na terenie dzisiejszej Szwajcarii i Bułgarii wskazują, że uprawa lnu sięga co najmniej 6000 lat wstecz. Roślinę uprawia się w całej strefie umiarkowanej Europy, a główną produkcję prowadzą Francja, Belgia, Rosja oraz kraje Europy Środkowej, w tym Bułgaria.

Siemię lniane zawiera zarówno błonnik rozpuszczalny, jak i nierozpuszczalny, lignany roślinne (o najwyższym stężeniu spośród powszechnych produktów spożywczych) oraz kwas tłuszczowy omega-3 — kwas alfa-linolenowy. W Gut & Digestion Balance istotne są zawartość błonnika i lignanów.

Aloes to roślina sukulentowa pochodząca z Półwyspu Arabskiego, dziś uprawiana komercyjnie w cieplejszych regionach świata — obecnie największym producentem jest Meksyk, a za nim Republika Dominikańska, Stany Zjednoczone i Indie. Żel z wnętrza liścia jest wykorzystywany w tradycjach zielarskich Afryki, Bliskiego Wschodu i regionu Morza Śródziemnego od tysięcy lat; znaleziska archeologiczne wskazują na stosowanie aloesu w egipskiej praktyce medycznej już około 1500 r. p.n.e.

Żel składa się głównie z polisacharydów — miękkich, żelujących związków tradycyjnie kojarzonych z właściwościami kojącymi. Stosujemy 50 mg odbarwionego, ubogiego w aloinę sproszkowanego żelu z aloesu na porcję, co jest standardem dla europejskich suplementów.